บักเคนทะลุมิติ ตอนที่ 205-206

บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (205)

  พระอาทิตย์เริ่มตกดิน  ความร้อนอบอ้าว เริ่มหายไป อากาศเย็นสบาย อุณหภูมิในทะเลทราย แตกต่างกันสุดขั้ว กลางวันร้อน กลางคืนเย็นยะเยือก ทหารหลายนายได้ล้มป่วยเพราะพิษไข้เนื่องจากอากาศเปลี่ยน ทหารเสนารักษ์ ได้เอายามาให้ทหารที่ป่วยได้ทานตั้งแต่เช้าและให้นอนพักผ่อน ตกเย็น อาการเริ่มดีขึ้นกองทหารนโปเลียนได้เริ่มออกเดินทางอีกครั้ง โดยอาศัยดาวเหนือเป็นตัวกำหนดทิศทางการเดิน

            นโปเลียน พลเอกกาลีเบอร์และบักเคน ได้ขี่ม้าออกโดยมีกองทหารไปสำรวจเส้นทางล่วงหน้า ความมืดเริ่มมาเยือน ท้องฟ้าเต็มไปด้วยหมู่ดาว ส่องประกายระยิบระยับ ส่วนบนพื้นดิน แสงไฟจากคบเพลิงได้ส่องสว่างเป็นแนวยาว กองทหารนโปเลียนได้เคลื่อนทัพมุ่งหน้าสู่เมืองอเล็กซานเดรีย

          “คุณเคนเป็นอย่างไรบ้าง สำหรับการเดินทางมาอียิปต์ครั้งนี้” นโปเลียนถามบักเคน

          “ได้ประสบการณ์มากมาย บางครั้งผมก็ตั้งคำถามว่า มาทำไมอียิปต์ และมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ผมพยายามหาคำตอบให้กับตนเอง”

           “แล้วคุณเคนได้คำตอบยังครับ” เกลแบร์ถามบักเคน

           “ผมได้คำตอบแต่ไม่แน่ใจว่าจะถูกหรือไม่ ผมมีชีวิตอยู่เพื่ออะไร การค้นหาคำตอบ มันทำให้ผมสามารถอดทนต่อความยากลำบาก ความเจ็บปวดที่สาหัสที่สุดคือเหตุผลที่แข็งแกร่งที่สุด ผมตั้งเป้าหมายของชีวิตอะไรที่ทำให้ผมเจ็บปวดมากที่สุด ผมตัดสินใจว่าจะไม่พบกับสิ่งที่เจ็บปวดอีกครั้ง”

           “หมายความว่าอย่างไรคุณเคน” ผมฟังแล้วไม่เข้าใจ นโปเลียนถามบักเคน

           “ผมจะยกตัวอย่าง เด็กน้อยมาจากครอบครัวยากจนต้องทนทุกข์ทรมาน ด้วยความหิว บางครั้งไม่มีอาหารตกถึงท้องมาหลายมื้อ  ความหิวโหยอย่างแสนสาหัส ร่างกายซูบผอมเหลือแต่โครงกระดูก เด็กน้อยมีความเจ็บปวดจากความหิว ความจน เด็กน้อยจึงดิ้นรนเพื่อให้ตนเองมีชีวิตรอด อะไรที่ทำให้ตนเองไม่ต้องอดมื้อกินมื้อ คือเหตุผลที่แข็งแกร่งที่สุด ที่เด็กน้อยจะไม่ยอมให้ชีวิตในอนาคตต้องหิวโหยอย่างกับวัยเด็กที่ตนประสบ ต้องดิ้นรนทำทุกวิถีทางเพื่อให้มีชีวิตอยู่รอดถึงวันพรุ่งนี้ เป็นทางเดียวที่สำคัญที่จะทำให้เป้าหมายบรรลุผม คือมุ่งไปที่ความเจ็บปวด จากความหิวโหย และตัดสินใจว่าชีวิตนี้จะต้องมีอาหารทุกมื้อ และมีบ้านอาศัย” บักเคนบอกกับนโปเลียน

           “ความสำเร็จอันยิ่งใหญ่จะเกิดขึ้นไม่ได้หากไม่มีความเจ็บปวดแสนสาหัส ความเจ็บปวดเพราะความต้องการไม่ได้รับการตอบสนอง เป้าหมายทำให้มีพลังและความชัดเจน” เกลแบร์สรุปคำพูดของบักเคน

          นโปเลียนได้ยินคำพูดของเกลแบร์ ก็คิดตามเป้าหมายของตนคือรวมยุโรปและแผ่ขยายดินแดนให้ฝรั่งเศสให้ได้มากที่สุด เป้าหมายของตนยิ่งใหญ่แม้มันจะยากเย็นก็ตาม เมื่อมีเป้าหมายที่ชัดเจน ก็เหลือแต่วิธีการ หรือกระบวนการเพื่อให้บรรลุเป้าหมายที่ตั้งไว้ มันเป็นความท้าทายที่จะต้องเอาชนะให้ได้

          “ขอบใจมากคุณเคน ผมแค่ถามคุณเคนคำถามเดียวทำให้ผมได้คิดมากมาย ความสำเร็จเหมือนจะเกี่ยวกับการกระทำ ผมต้องมุ่งไปข้างหน้าลืมความล้มเหลว  ไม่หาเหตุผลเข้าข้างตนเอง ไม่หาคนอื่นมารับผิดแทนผมที่ตัดสินใจผิดพลาด”  นโปเลียนบอกกับทุกคน

รัสตัมได้ยินนโปเลียนพูดในความเป็นผู้นำยิ่งให้การยอมรับที่ตนตัดสินใจไม่ผิดติดตามรับใช้ นโปเลียนด้วยความจงรักภักดี หลังการสนทนาของนโปเลียนจบลง ก็มีแต่ความเงียบจิ้งจอกทะเลทรายหูยาว  ห้าหกตัวกำลังวิ่งไล่จับหนูเจอร์บัว ตัดหน้า ม้าของนโปเลียน  บักเคนมองเห็น หมาป่า หูยาว หนูหูยาว ถึงกับอึ้ง ทำไมสัตว์ทะเลทรายถึงมีหูยาว

“รัสตัมพอทราบไหม ทำไม่ หนู กับหมาจิ้งจอกทะเลทรายถึงมีใบหูยาว” บักเคนสอบถามรัสตัม

“สัตว์ทะเลทรายมีใบหูยาว เพราะใบหูยาวใหญ่ช่วยให้มันได้ยินเสียงเคลื่อนไหวของเหยื่อใต้ผืนทรายได้ดี นอกจากนี้หูยาวใหญ่ช่วยระบายความร้อน” รัสตัสตอบบักเคน

กองทหารนโปเลียนเดินมุ่งหน้าไปเรื่อย ๆ ทุกคนมีแต่ความเงียบ ไม่พูดจากัน เดินไปจนเกือบย่ำรุ่ง นโปเลียนได้สั่งพักและให้ทหารตั้งค่ายพักผ่อน

******************************************

   ที่หน้าหาดทรายอ่าวอาบูกีร์    เรือใบจอดทอดสมออยู่ ร้อยตรีหญิง เอเวลิน อยู่บนเรือได้ดูทหารหญิงและลูกเรือของอาดัมกำลัง ขนเสบียงอาหารน้ำดื่มขึ้นบนเรือ โดยมีอาดัม เฟาเรส ซูซี่ ญันนะฮ์และพ่อ รออยู่บริเวณอ่าว

พันตรีหญิงนาตาช่า ดาร์ก  ได้สนทนากับอาดัม “คุณอาดัม มั่นใจแค่ไหนว่าการเดินทางพวกเราจะไม่พบกับกองเรืออังกฤษ

“สบายใจได้ท่านผู้พัน ไม่มีปัญหากองเรืออังกฤษ ถ้ากองเรืออังกฤษมาก็ชักธงสัญลักษณ์ขึ้นก็ไม่มีปัญหาอะไร

“แล้วถ้าพบกองเรือจักรวรรดออตโตมัน หรือโจรสลัด ท่านจะแก้ปัญหาอย่างไร” ผู้พันนาตาช่าถามด้วยความกังวล

“ผมบอกท่านนโปเลียนหมดแล้ว ไม่มีปัญหาอะไร สบายใจได้ท่านผู้พัน ไม่ต้องกังวล วันนี้เรือต้องออกเดินทาง ท่านผู้พันไปตรวจสอบความเรียบร้อยดีกว่า ไม่ต้องกังวลปัญหาที่จะเกิดขึ้น ถ้าผู้พันไม่แน่ใจก็เอาปืนใหญ่ขึ้นไปสักห้ากระบอกก็ได้ แต่ผมคิดว่าไม่จำเป็น” อาดัมบอกกับผู้พันนาตาช่า

“วันนี้ออกเดินทาง จะมีเรือของจักรวรรดิออตโตมัน มาให้ความคุ้มครอง เมื่อพ้นอ่าวอาบูกีร์ ผู้พันสบายใจได้ เรือของออตโตมัน จะไม่มาใกล้เรือเราแน่นอน แต่จะคอยคุ้มครองอยู่ห่าง ๆ  ต่อจากนั้นก็เป็นเรือรบอังกฤษ คอยคุ้มกันต่อ” อาดัมบอกกับผู้พันนาตาช่า

“คุณอาดัมว่าอย่างไรนะ พวกเรารบเกือบตายกับจักรวรรดิออตโตมัน กับพวกอังกฤษ มีเหตุผลอะไรที่จะมาคุ้มครองพวกเรา น่าจะมาจับพวกเราเป็นเชลยมากกว่า” ผู้พันนาตาช่าบอกกับอาดัมด้วยความสงสัย ในอิทธิพลของอาดัมที่ทำให้ศัตรูมาให้ความคุ้มครองเรือที่เดินทางไปฝรั่งเศส มันไม่มีเหตุผลที่ต้องมาคุ้มครอง

          “ผู้พันผมเป็นพ่อค้ามีสายสัมพันธ์อันดีกับทุกกลุ่ม ผลประโยชน์ทางการค้าอยู่เหนืออื่นใด ที่ท่านนโปเลียนมารบที่อียิปต์ก็เพื่อผลประโยชน์ด้านเศรษฐกิจ หรืออังกฤษ ก็แย่งกับฝรั่งเศสในการขยายดินแดนเพื่อการค้า แต่ผมกลับนำความมั่งคั่งมาให้พวกเขา แล้วมันจะมีเหตุผลอะไรที่พวกอังกฤษกับออตโตมันต้องมาจับตัวผม” อาดัมบอกกับผู้พันนาตาช่า

     บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (206)

          การลำเลียงอาหารน้ำดื่มขึ้นบนเรือดำเนินต่อไปเรื่อย ๆ ผู้พันดูอะไรโน่น” เสียงทหารร้องตะโกน ผู้พันนาตาช่ากับอาดัมถึงกับหันไปมอง ชาวบ้านนับพันคนกำลังเดินมาที่ท่าเรือ เสียงตะโกนกึกก้อง

“นโปเลียนออกไป ออกไป”  “เราจะไม่ยอมให้ฝรั่งเศสกดขี่ ฆ่าลูกหลานของเรา” ชาวเดินขบวนขับไล่ นโปเลียน กำลังมุ่งตรงมายังท่าเรือ ผู้พันนาตาช่ารีบให้ทหารโทรเลขแจ้ง พลเอกมีโนที่เมือง อเล็กซานเดรีย

ท่านนายพล “มีรายงานด่วนจากอ่าว มีชาวบ้านเดินประท้วงรอการตัดสินใจ”  หลังจากได้รับโทรเลขด่วน พลเอกมีโนกำลังนั่งอ่านรายงานที่นกพิราบสื่อสารได้บินมาส่งข่าวจากไคโรว่ากองทหารของนโปเลียนกำลังเดินทางกลับมาที่เมืองอเล็กซานเดรีย

“ให้ตอบกลับไป เจรจาก่อน ถ้าไม่สำเร็จค่อยใช้กำลัง”  พลเอกมีโน บอกทหารที่นำข้อความโทรเลขมาแจ้ง

“ครับท่านนายพล”

*******************************

    ที่ห้องส่งโทรเลข ทหารสื่อสารสิบโทฟรังซัวร์ มีแฟนเป็นทหารเสนารักษ์ประจำการที่อ่าวอาบูกีร์ ได้ส่งโทรเลขหาแฟนสาว

“ลิซ่า ไม่มาให้รีบมา ถ้ามาไม่ต้องมา” ทหารสื่อสารที่อ่าวอาบูกีร์ ได้รับข้อความโทรเลข เห็นโทรเลขเป็นชื่อลิซ่าก็รู้ว่า สิบโทฟรังซัวร์ เพื่อนที่เป็นทหารสื่อสารที่เมืองอเล็กซานเดรียส่งข้อความมาหาแฟนสาว สิบตรีหญิงลิซ่าที่เป็นทหารเสนารักษ์ จึงได้เอาโทรเลขให้พลทหารนำไปให้ สิบตรีหญิงลิซ่า

“มีโทรเลขครับ” พลทหารสื่อสารบอกสิบตรีหญิงลิซ่าที่กำลัง ปฎิบัติหน้าที่เฝ้าเวรอยู่ โรงพยาบาลสนามที่อ่าวอาบูกีร์

“สิบตรี วิเวียนที่นั่งอยู่ด้วยกัน เห็นสิบตรีหญิงลิซ่าเอื้อมมือไปรับโทรเลขจากพลทหาร ที่เป็นพลนำสารมาให้ถึงในโรงพยาบาล

“โทรเลขจากใคร” สิบตรีหญิงวิเวียนถามสิบตรีหญิงลิซ่า

“จากแฟนที่เมืองอเล็กซานเดรีย มีอะไรหรือ” สิบตรีหญิงลิซ่าตอบ

“เปล่า คงเป็นข้อความจีบกัน” สิบตรีหญิงวิเวียนพูด

“ทำไมรู้ล่ะ เธอ”

“ก็พวกเธอส่งโทรเลขหากันเกือบทุกวัน ไม่มีเดือนไหนที่เธอจะไม่ไปอเล็กซานเดรีย ทำไมไม่ให้แฟนเธอย้ายมาอยู่ที่นี่ด้วยกัน” สิบตรีวิเวียนเอ่ยปากถามสิบตรีหญิงลิซ่า

“ท่านนายพลไม่ให้ย้าย เพราะทหารสื่อสารกำลังพลไม่พอนะเธอ”

“แล้ววันนี้ยอดยาหยีส่งข้อความโทรเลขมาด้วยเรื่องอะไร” สิบตรีหญิงวิเวียน ถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

 สิบตรีหญิง ลิซ่าเลยเอาโทรเลขให้เพื่อนอ่าน “ไม่มาให้รีบมา ถ้ามาไม่ต้องมา” อ่านจบสิบตรีหญิงวิเวียนเกิดความสงสัย

“ทหารตอบโทรเลขให้ฉันด้วย  “มาพบกันสัปดาห์หน้า” สิบตรีหญิงลิซ่าบอกกับพลทหาร

“ครับ” พลทหารนำสาร นำข้อความที่สิบตรีหญิงลิซ่าบอกกับตนไปส่งให้ทหารสื่อสารตอบกลับไปยังเมืองอเล็กซานเดรีย พลทหารก็เดินกลับไปยังห้องสื่อสาร

“หมายความว่าอย่างไรเธอ ฉันอ่านแล้วไม่เข้าใจ ไม่มาให้รีบมา ถ้ามาไม่ต้องมา”

“นี่เธอไม่รู้จริงๆ หรือ หรือแกล้งโง่กันแน่” สิบตรีหญิงลิซ่าถามเพื่อน

“เปล่าฉันไม่ได้แกล้งโง่ ไม่รู้จริง หมายความว่าอย่างไร”

“แฟนฉันบอกให้ฉันไปหา” สิบตรีหญิงลิซ่าบอกเพื่อนสาว

“ข้อความไหนที่บอกให้เธอไปหา ฉันอ่านแล้วยังไม่เข้าใจอยู่ดี”

“ฉันจะบอกให้นะ แฟนฉันคิดถึงให้ฉันรีบไปหา แต่ถ้าประจำเดือนมา ก็ไม่ต้องไป” สิบตรีหญิงกลัวเพื่อนจะงง เลยอธิบายทีละข้อความให้เพื่อนหายสงสัย

“ไม่มาให้รีบมา  หมายความว่าถ้าประจำเดือนฉันไม่มา ก็ให้รีบไปหา ถ้าประจำเดือนฉันมาก็ไม่ต้องมา” เก็ตไหมคราวนี้ สิบตรีหญิงลิซ่าถามเพื่อน

“อ๋อเข้าใจแล้ว พวกเธอนี่ก็ทำรหัสลับไปได้”

ที่โรงพยาบาลในค่าย ไม่ห่างจากท่าเรือ ชาวบ้านนับร้อยคนได้เดินมา ส่งเสียงร้องตะโกนหน้าโรงพยาบาล พร้อมกับชูป้าย และเป่าแตรเขาสัตว์ดังลั่น “ออกไปนโปเลียน ออกไป ฝรั่งเศสออกไป เราไม่ต้อนรับพวกฝรั่งเศส เสียงเป่าแตรเขาสัตว์สลับกับเสียงร้องตะโกนของชาวบ้าน สิบตรีหญิงวิเวียนและสิบตรีหญิงลิซ่า ได้ลุกเดินออกไปดู เห็นชาวบ้านจำนวนมาก มาร้องตะโกนอยู่หน้าโรงพยาบาลสนาม

“บอกให้ทหารยามทุกนายเตรียมพร้อม และขอกำลังเสริมด่วน ถ้าชาวบ้านบุกเข้ามาก็ยิงได้” เสียงหัวหน้านายทหารเวรที่ดูแลโรงพยาบาลได้สั่งการ

ชาวบ้านมาตั้งเวทีขึ้นหน้าโรงพยาบาล และผลัดกันขึ้นไปกล่าวโจมตีการปกครองของนโปเลียนต่อ อียิปต์ “พวกเราจะไม่ทนมีแต่การกดขี่ จากพวกฝรั่งเศส รับปากขับไล่พวกมัลลุคออกไป จะให้อียิปต์ปกครองตนเอง แต่สุดท้ายแค่ลมปาก” เสียงคนที่เป็นผู้นำได้กล่าวให้ผู้ที่เดินขบวนประท้วงฟัง ถึงเรื่องที่ฝรั่งเศสมียึดเอา ทรัพย์สมบัติของอียิปต์ออกไปไว้ที่ฝรั่งเศส  และออกกฏระเบียบคุมเข้มการใช้ชีวิตประจำวัน ของชาวบ้าน

“ออกไป ออกไป ชาวบ้านหลายคนพร้อมกันชูนิ้วกลาง 1 นิ้ว พร้อมร้องตะโกนออกไป ออกไป พวกฝรั่งเศส”

ผู้หญิง เด็ก ๆ เอาผ้า สีดำมาผูกกับกิ่งไม้ ยกขึ้นโบกไปมา อยู่หน้าโรงพยาบาล ส่วนผู้ชายวัยรุ่นก็หยิบหินขว้างเข้าไปในโรงพยาบาล ทหารฝรั่งเศสเห็นวัยรุ่นอียิปต์ขว้างหินเข้ามา ก็ยกปืนยิงขึ้นฟ้า “ปัง ปัง ปัง” ทหารหลายคนเล็งปืนมายังกลุ่มวัยรุ่น พร้อมที่จะสาดกระสุนใส่ถ้าได้รับคำสั่ง

ชาวบ้านนับพันคน เดินมาประท้วงตรงมาที่ท่าเรือ เสียงแตรเขาสัตว์ดังสนั่น สลับกับเสียงตะโกน “ฝรั่งเศสออกไป” “ออกไป”

“ไอ้เตี้ยออกไป” ไอ้เตี้ยหมาตื่น” เสียงผู้คนตะโกนดูถูกนโปเลียนเพราะได้รับข้อมูลผิดจากอังกฤษว่านโปเลียนเป็นชายรูปร่างเตี้ย ซึ่งคนอียิปต์ที่มาประท้วงไม่มีใครสักคนเคยเห็นนโปเลียนมาก่อน ได้ยินข้อมูลผิด ว่า นโปเลียนรูปร่างเตี้ยเล็ก จึงจำและตะโกนขับไล่นโปเลียน

          อาดัมเมื่อได้ยินเสียงผู้คนตะโกน ไอ้เตี้ยออกไป จึงหันมาพูดกับผู้พันหญิงนาตาช่า “ใครกันไอ้เตี้ย ชาวบ้านตะโกนว่าดังลั่น”

“น่าจะเป็นท่านนโปเลียน นะคุณอาดัม ฉันได้ยินข่าวลือ ว่าชาวบ้านเชื่อว่านโปเลียนตัวเตี้ย เลยพูดออกมาโดยไม่รู้ความจริง” ผู้พันหญิงนาตาช่าบอกกับอาดัม

“แล้วเราจะทำอย่างไร รอดูโทรเลขจากท่านนายพลก่อนว่าจะให้จัดการเรื่องนี้อย่างไร”

ทหารสื่อสารได้นำโทรเลขจากพลเอกมีโนมาให้ผู้พันหญิงนาตาช่า “ท่านผู้พัน โทรเลขจากอเล็กซานเดรียมาแล้ว”

ทหารได้ยื่นข้อความโทรเลขในซองให้กับผู้พันหญิงนาตาช่า

“เจรจาก่อน ถ้าไม่สำเร็จค่อยใช้กำลัง” คือข้อความที่นายพลมีโนส่งมาให้ผู้พันหญิงนาตาช่า

“ข้อความว่าอย่างไร” อาดัมถามผู้พันหญิงนาตาช่า “เจรจาก่อน ค่อยใช้กำลังค่ะท่านอาดัม”