บักเคนทะลุมิติตอนที่195-196

บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (195)

นโปเลียนสนใจในแนวคิดของอาดัม

“คุณอาดัม ระหว่างสำรวจเส้นทาง เรามาสนทนากัน ผมอยากทราบแนวคิดของคุณอาดัม ในการจัดการ” นโปเลียนบอกกับอาดัม

“ยินดีครับท่าน”

ทั้งคู่ขี่ม้าเคียงข้างกันออกไปสำรวจเส้นทางแนวขุดคลอง โดยมีบักเคนและเกลแบร์ก็ขี่ม้างเคียงข้างเป็นแนวหน้ากระดาน

“คุณอาดัมผมประทับใจในแนวคิดการทำธุรกิจมาก ทำอย่างไรฝรั่งเศสถึงจะขยายการค้าออกไปได้ ผมอยากให้คุณอาดัมมาช่วยผมที่ฝรั่งเศส” นโปเลียนพยายามชักชวนอาดัม

“ขอบคุณครับท่านนโปเลียนผม ขออยู่เบื้องหลังแล้วกันครับ มีอะไรท่านเรียกผมได้ทุกเวลาแต่ผมไม่อยากจะให้คนทราบมาก ว่าผมสนิทกับท่านนโปเลียน มันจะส่งผลต่อธุรกิจ” อาดัมบอกกับนโปเลียน

“หมายความว่าอย่างไร คุณอาดัม นี่เป็นโอกาสอันยิ่งใหญ่ที่ท่านนโปเลียนเชิญคุณอาดัมมาเป็นที่ปรึกษา มันจะส่งผลต่อธุรกิจอย่างไร มีแต่ความรุ่งเรือง ร่ำรวยมากกว่า ผมแปลกใจ” เกลแบร์เกิดความสงสัย

“ผมก็ไม่เข้าใจ มีแต่คนวิ่งเข้าหาผู้ยิ่งใหญ่ ทำไมคุณอาดัมถึงไม่อยากสนิทกับนโปเลียน แล้วมันส่งผลต่อธุรกิจอย่างไร” บักเคนถาม

“ไม่ใช่ผมปฏิเสธ ท่าน แต่ธุรกิจผมไม่อยากอิงการเมืองหรือตัวบุคคลครับท่าน เพราะต้องยอมรับท่านมีอิทธิพล แต่คนชอบท่านก็มาก ไม่ชอบก็มาก คนที่ชอบท่านถ้าผมอยู่กับท่านธุรกิจผมก็ยิ่งเจริญก้าวหน้า แต่คนที่ไม่ชอบท่านเขาก็จะไม่ยอมรับธุรกิจของผมครับ และอำนาจมันไม่อยู่ค้ำฟ้า วันใดที่เกิดการเปลี่ยนแปลง ท่านหมดอำนาจวาสนา ธุรกิจของผม ก็จะได้รับผลกระทบ เพราะคนที่ไม่ชอบท่านถ้าเกิดเขา มีอำนาจก็จะกลั่นแกล้งผม หรือธุรกิจของผม ให้ผม อยู่หลังฉากดีกว่า” อาดัมบอกกับนโปเลียน

          “ผมชอบอยู่เบื้องหลัง เพราะผมเป็นคนยืดหยุ่น ไม่มีอะไรเคร่งครัด ผมไม่เคยทำตัวเป็นคนสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่อะไรก็ต้องตามระเบียบมาก แนวทางการทำการค้าของผม ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้า ที่จะบริการลูกค้ามาก ต้องทุ่มเทให้กับลูกค้า” อาดัมบอก

          บักเคนได้ยินสิ่งที่อาดัมพูด ถึงกับงงเป็นไก่ตาแตกที่สยามลูกค้าคือพระเจ้า ต้องบริการลูกค้าให้ประทับใจมากที่สุด ถ้าไม่บริการให้ประทับใจ ลูกค้าก็ไม่ใช้บริการ ร้านอาหารต้องเปิดกันตั้งแต่เช้าปิดดึกค่ำมืด

“ผมไม่เข้าใจ ลูกค้าคือพระเจ้า น่าจะเป็นแนวทางที่ถูกต้องในการให้บริการนะคุณอาดัม” บักเคนถามด้วยความสงสัย

          “ไม่ใช่คุณเคน ประสิทธิภาพของสินค้า ความประทับใจที่ลูกค้าได้รับจากสิ่งที่ใช้บริการ แต่ไม่ต้องบริการเลิศเลอนะคุณเคน”

          “ผมไม่เข้าใจ”

          ผมจะยกตัวอย่างให้ฟัง สมมติว่าผมเปิดร้านขายอาหารคุณเคนคิดว่าอะไรสำคัญที่สุด” อาดัมถามบักเคน

          “ผมคิดว่าบริการครับ ถ้าบริการดีลูกค้าก็จะกับมาทานอีกครั้ง”

          “มันก็พูดถูกแต่ถูกไม่หมด ถ้าคุณเคนบริการลูกค้าดี ลูกค้าคือพระเจ้า มีส่วนลด มีของแถมเช่น แถมน้ำดื่ม แถมขนม แต่อาหารรสชาติไม่ได้เรื่อง ของที่นำมาทำอาหารไม่สด มีกลิ่น เช่นเนื้อแพะ มีกลิ่น เพราะเก็บไว้สองสามวัน เริ่มจะเสีย จะมีลูกค้ากลับมาทานอีกไหม”

          “ไม่แน่ครับ ลูกค้าอาจจะชอบอาหาร ชอบของแถม”

          “คุณเคนลองสังเกตที่ไคโร ว่างก็ไปถามเจ้าของร้านอาหารดูว่า ทำไมร้านถึงมีคนทานมากกว่าร้านอื่น เป็นเพราะรสชาติอาหาร หรือ ชอบทานของไม่สด”

          “ร้านอาหารที่เยอรมันเน้นความสดใหม่ของวัตถุดิบ หรือการทำงานต่าง ๆ ไม่ว่าจะขายอะไรจะเน้นคุณภาพสินค้าไม่ใช่บริการที่เลิศเลอมาก สินค้าจะเป็นตัวที่ทำให้ลูกค้าประทับใจ ไม่ใช่เพียงบริการอย่างเดียว” อาดัมบอกกับบักเคน

          คุณอาดัมแล้วการทำงานของคุณอาดัม การสั่งงาน มอบหมายงานจะมีการสั่งเป็นหนังสือใหม่ครับ เช่น ด่วน  ด่วนมาก ด่วนที่สุด โคตรด่วน” ไม่นะครับ แล้วแต่ลักษณะของงาน ถ้าคนกำลังทำงานยังไม่เสร็จจะไปบอกเขาว่า ขอด่วนที่สุด คงไม่ได้” อาดัมบอกกับบักเคน

 อาดัมบอกต่อไปว่า “เพราะถ้าเราไม่เร่งเขางานที่ขอด่วน จะเป็นงานที่ไม่มีคุณภาพ เพราะเขาต้องทิ้งงานที่ทำอยู่มาทำให้ก่อน งานมันจะไม่ประณีต โดยต้องดูลักษณะของงานที่จะให้เขาทำด้วย ว่ามันต้องการความปราณีตมากน้อยแค่ไหน”

“แสดงว่าการมอบงานกับการบริการมีส่วนเกี่ยวข้องและสำพันธ์กันใช่ไหมครับคุณอาดัม”  นโปเลียนถามด้วยความสงสัย

“ใช่ครับ ลูกค้าไม่ใช่พระเจ้าเสมอไป ไม่ต้องบริการที่เลอเลิศยกเว้นเขาจะให้เงินมากกว่าปรกติหรือจ่ายมากกว่า เป็นลูกค้าคนสำคัญ ที่ภาษาอังกฤษเขาเรียกว่า วีไอพี (Very Important Person) ที่เขายอมจ่ายมากกว่าเราถึงบริการให้เขา แต่ต้องอยู่ในเงื่อนไข ของสินค้าด้วย ว่าผลิตแล้วหรือยัง ถ้ายังไม่ผลิต และไม่สั่งล่วงหน้าคงเป็นไปไม่ได้”

“เข้าใจละคุณอาดัม แสดงว่าฝรั่งเศสต้องเน้นลูกค้าวีไอพี ทำธุรกิจกับคนรวย บริการที่เป็นเลิศ ผลิตสินค้าตอบสนองคนรวย จะทำให้เศรษฐกิจฝรั่งเศสสามารถไปต่อได้” นโปเลียนบอกกับอาดัม

“ใช่ครับท่าน ทำธุรกิจกับคนรวยน้อยราย ปัญหาย่อมน้อยกว่า ทำธุรกิจกับคนจน ที่ปัญหาอาจจะมากกว่าคนรวย  เหนื่อยเท่ากัน แต่รายได้ไม่เท่ากัน และต้องเป็นธุรกิจที่กำไรสูง ลูกค้าพร้อมจ่ายแม้ลูกค้าน้อยรายแต่ยินดีจ่าย ดีกว่าขายสินค้ามาก แต่กำไรได้น้อย” อาดัมบอกกับนโปเลียน

“น่าสนใจมาก แนวคิดคุณอาดัม” เกลแบร์ถึงกับทึ่ง

“ท่านเกลแบร์ครับ  ความสำเร็จของผม ไม่ใช่ผมเก่งนะครับ แต่เป็นเพราะทีมงานครับ ผมไม่รู้ทุกสิ่งแต่ผมหาคนที่รู้มาร่วมงานได้ครับ มาเป็นส่วนหนึ่งของทีม ที่ผมรู้จักคุณเคนเพราะผมเห็นความสามารถของคุณเคนที่เป็นคนสยามแต่สามารถรวมพ่อค้า แม่ค้าตลาดค้าปลา ร่วมกันต่อสู้เพื่อประชาธิปไตย ผมเห็นความสามารถของคุณเคนมองคนออก  เรารู้จักกันมาก่อน คุณเคนช่วยผม ผมช่วยเหลือคุณเคน ทำให้เกิดมิตรภาพ ผมจึงบอกว่ามิตรภาพที่แท้จริงคือสมบัติล้ำค่าที่สุด คุณเคนสร้างเครือข่ายสร้างความสัมพันธ์กับทุกคน ทำให้ผมได้พบกับท่านนโปเลียน” 

***ธุรกิจทีกำไรมหาศาลคือธุรกิจแฟชั่น น้ำหอม ไวน์ บรั่นดีของฝรั่งเศสในยุคปัจจุบันทีมีชื่อเสียง

บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (196)

เกลแบร์เมื่อได้ยินอาดัมพูดถึงกับเงียบ

“คุณอาดัมผมเบื่อการรบอยากจะเปลี่ยนอาชีพอยากจะลาออกไปทำธุรกิจเพื่อจะรวยเหมือนคุณอาดัม อย่างผมพอจะทำธุรกิจได้ไหม”

“ได้ครับ การทำธุรกิจเหมือนกับการทำสงครามทุกอย่าง แต่พ่อค้าไม่เข้าใจในปรัชญาการค้า” อาดัมเอ่ยขึ้น

“ปรัชญาการค้า ใช่ ทำที่คุณอาดัมพูดไปไม่ใช่หรือ เน้นประสิทธิภาพ การบริการแบบทั่วไป ขายของที่มีกำไรสูง” เกลแบร์ตอบอาดัม

“มันก็ใช่ ผมต้องถามว่าท่านเกลแบร์จะไปขายอะไรครับ ตอบผมได้ไหม”

นโปเลียนได้ยินก็คิดตาม กลับไปฝรั่งเศสคงต้องร่วมทุนกับอาดัมเปิดโรงงานบรั่นดี ใช้ตรายี่ห้อ ว่านโปเลียน บรั่นดีนโปเลียนน่าจะติดตลาด และเป็นสินค้าที่ขายคนรวย

“ผมยังไมคิดไม่ออกครับ คุณอาดัม”

“ไว้คิดออกค่อยบอกผม”

ผมจะบอกหัวใจปรัชญาการค้าที่ผมยึดถือ ที่คุณเกลแบร์ลองกลับไปคิดดูนะครับ เผื่อจะเป็นแนวทางที่จะทำธุรกิจ ถ้าเบื่อเป็นทหาร ถ้าติดขัดอะไรก็มาหาผมได้ หัวใจของการทำการค้า คือ หนึ่ง ต้องค้นหาสิ่งที่ตนเองชอบ และสนใจ ถามตัวเองจนได้คำตอบที่แน่ใจว่าชอบจริง ๆ ไม่ใช่ตามกระแสคนอื่น และเป็นธุรกิจที่ตนเองรู้จริง ประการที่สอง ต้องศึกษาอย่างถ่องแท้ อย่าด่วนตัดสินใจ ฟังศึกษาให้ละเอียดรอบคอบจากผู้รู้ก่อน อย่าไปด่วนทำธุรกิจตามคนอื่น ทำตามคือเจ๊งครับ ทุกธุรกิจที่ทำต้องตั้งเป้าต้องเป็น ที่หนึ่ง อย่างน้อยที่สอง ถ้าอยู่ลำดับสามก็ไม่รอดครับ  ที่หนึ่งจะมีรายได้ห่างจากที่สองลิบลับ ไม่ต้องพูดถึงที่สาม ที่สี่ ต้องเรียนรู้อย่างถูกต้องอย่าไปลองผิดลองถูก ธุรกิจไม่มีลองผิดลองถูก เสียเวลา เสียเงิน ประการที่สามเริ่มต้นจากเล็ก ก่อน แล้วค่อยขยาย อย่ารีบร้อนทำใหญ่ ช้า เหมือนเด็กเพิ่งหัดเดิน คงไม่มีเด็กวิ่งก่อนหัดเดิน”

 บักเคนถึงได้คิด ทำไมธุรกิจที่อุบล ถึงเจ๊งกันหมด ขายไข่ปิ้งเป็นร้อยเจ้าริมถนน ถนนอุบล-ศรีสะเกษ พอทุนหมดก็เจ้งเรียบ ส้มตำขายเป็นร้อยร้าน เรียงรายเต็มถนน ข้าวหลาม ไก่ย่าง ริมทางอบด้วยฝุ่นและควันจากรถที่วิ่งไปมา  และสินค้าริมทางเป็นสินค้าไม่มีมีคุณภาพ เพราะพ่อค้าแม่ค้า ขายลูกค้าขาจร คงไม่กลับมาซื้ออีก

อาดัมพูดต่อไปว่า “ประการที่สี่ สร้างให้ลูกค้าเป็นลูกค้าพิเศษกลับมาซื้อซ้ำ และถ้าแนะนำลูกค้าใหม่ ผมจะให้ส่วนลด หรือสิทธิพิเศษก็จะขยายไปเรื่อย ลูกค้าก็จะเพิ่มขึ้น ผมจะมอบสิทธิพิเศษให้กับลูกค้า เป็นของขวัญชิ้นเดียวในโลกให้กับลูกค้า”

“คุณอาดัมผมไม่เข้าใจของขวัญชิ้นเดียวในโลก” นโปเลียนถามด้วยความสงสัย “ของขวัญชิ้นเดียวในโลก ย่อมราคาแพง มันจะคุ้มหรือมอบให้กับลูกค้า” เกลแบร์ถามด้วยความสงสัย

“ของขวัญชิ้นเดียวในโลกราคาไม่แพงเลย ชิ้นที่สองไม่เหมือนกับชิ้นแรก แค่เพียงคล้ายหรือเหมือนแต่ไม่เหมือนกันอย่างแท้จริง”

“ผมไม่เข้าใจ งงนะคุณอาดัมหมายความว่าอย่างไร” บักเคนทำสีหน้างงกับคำพูดอาดัม

“ของขวัญชิ้นเดียวอาจจะเป็นบัตรขอบคุณที่ผมทำจากมือมอบให้ลูกค้า มีลายมือชื่อผมกำกับ หรืออาจจะเป็นภาพวาดมอบให้ลูกค้าที่มาใช้บริการที่ร้านบ่อย มันคือของขวัญชิ้นเดียวในโลก ไม่มีชิ้นที่สองเหมือนกัน แต่คล้ายกัน”

“อ๋อเข้าใจละ มอบด้วยใจ ทำด้วยมือ” นโปเลียนตอบ

“ใช่ครับ มันจะเป็นของขวัญที่มีคุณค่า

          “ประการที่ห้า สร้างระบบขึ้นมาให้ระบบมันทำงานแทนเรา”

          “ระบบอะไรเกี่ยวกับธุรกิจ ผมไม่เข้าใจ” นโปเลียนเกิดความสงสัย

          “ระบบคือข้อบังคับหรือระเบียบที่เราตั้งขึ้นและก็ยึดถือข้อบังคับอย่างเคร่งครัด และต้องมีคนมาบริหารแทนเรา ไม่ใช่เราบริหารเพียงคนเดียว ธุรกิจที่ไม่รอด เพราะเจ้าของเก่งเพียงคนเดียว พอเสียชีวิต หรือเกิดอะไรขึ้น ธุรกิจก็ล่ม แต่ถ้าเป็นระบบ ไม่ได้อยู่ที่ตัวบุคคล แต่อยู่ที่ระบบ จะมีคนดำเนินการต่อไปได้ ระบบ จะกลายเป็นวัฒนธรรมของหน่วยงาน” อาดัมอธิบายให้นโปเลียนได้เข้าใจ

          “ประการที่หก การทำธุรกิจ หัวใจสำคัญคือตราสินค้า ทำอย่างไรคนจะจำตราสินค้าได้ นึกถึงได้”

          บักเคนนึกออกทันที ขอซื้อแฟ๊ป ยี่ห้อบรีส แฟ๊ปคือตราสินค้า หรือโกเต๊กส์ ยี่ห้อโซฟี

          ประการที่เจ็ด ถ้าลูกค้าคือปลาและนก ถ้า เราคือนายพราน  และคนตกปลา คุณเคน ท่านนโปเลียน ท่านเกลแบร์ จะทำธุรกิจแบบนายพรานหรือคนตกปลา ลองคิดดู  นี่คือสิ่งที่คนทำธุรกิจล้มเหลวมากที่สุด ท่านนโปเลียน ท่านเกลแบร์ คุณเคน และสุดท้ายลองบอกผมว่า ใครควรเป็นศัตรูที่แท้จริงของเรา ลูกค้าหรือเพื่อนพ่อค้า”

อาดัมฝากข้อคิดให้นโปเลียน เกลแบร์กับไปคิด ทุกคนนิ่งเงียบไปหมด เพราะไม่เคยได้ยินสิ่งที่อาดัมพูดออกมาก่อน โอนี่คือความคิดของผู้นำสมาคมอิลลูมินาตี ที่ยิ่งใหญ่ในการกุมเศรษฐกิจโลก

          พลทหารนาธาเนียลและรัสตัมได้ยินสิ่งที่อาดัมพูด ก็ตั้งใจฟัง และคิดตามแต่ไม่กล้าถามอาดัมในสิ่งที่ตนสงสัย เพราะ นาธาเนียลเป็นแค่พลทหารส่วนรัสตัม คือทาสไม่กล้าแทรกกลางถามในสิ่งที่ตนสงสัยและอยากหาคำตอบ

          ทั้งสองคนนึกไม่ถึงวงการค้าจะลึกซึ้งยิ่งกว่าการรบอีก

**************************************

หลังจากสำรวจแนวขุดคลองเสร็จทุกคนก็แยกย้ายกันไป รัสตัมก็ไปกับนโปเลียน ส่วนบักเคนยังมีเรื่องคาใจ เลยไปกับอาดัม ส่วนเกลแบร์ นโปเลียนได้ให้พลทหารนาธาเนียลกลับไปเป็นเพื่อน พร้อมกับกองทหารที่ติดตามอยู่ห่าง ๆ

          คุณอาดัม ผมยังไม่เข้าใจอยู่ที่ว่าที่ท่านเกลแบร์จะมาเป็นพ่อค้า มันจะประสบผลสำเร็จหรือไม่” บักเคนสงสัย

          “ผมว่าคงยากนะ ความเป็นผู้นำ และประสบการณ์ไม่ได้เรียนรู้วันสองวัน เริ่มต้นอาชีพใหม่ต้องนับหนึ่งใหม่ ท่านเกลแบร์เคยชินกับการรับราชการ เป็นทหาร เมื่อมาเป็นพ่อค้าจะนำนิสัยที่รับราชการ มาใช้ คิดแบบทหาร ไม่ใช่คิดแบบพ่อค้า ผมว่ายาก พ่อค้าต้องอ่อนน้อมไม่มีใครเป็นมิตรแท้ ศัตรูถาวร ผลประโยชน์ทางการค้าต้องมาก่อน พ่อแม่ลูกทำการค้ายังไม่ให้เชื่อถือกันเลยถ้าอยากจะเป็นพ่อค้าประสบความสำเร็จ ธุรกิจคือธุรกิจ ตัดความเป็นพ่อ เป็นลูกความสัมพันธ์ส่วนตัวแยกให้ออกกับการค้า” อาดัมบอกบักเคน

          “ผมอยากจะบอกให้คุณเคนทำธุรกิจอะไรถ้าสำเร็จหรือล้มเหลวก็ให้จดบันทึกเอาไว้ ถ้าล้มเหลว ล้มเหลวเพราะอะไร ถ้าสำเร็จ สำเร็จเพราะอะไร คุณเคน เมื่อคุณเคนกลับมาอ่านก็จะเข้าใจ และต้องมีเป้าหมายที่เห็นภาพได้ในความคิดมองภาพใหญ่ให้ออกแล้วค่อยมองภาพย่อย หลายภาพให้มันเป็นภาพใหญ่ แล้วมองถ้าคุณเคนทำอะไรไม่สำเร็จ อย่าไปตั้งเป้าหมายใหญ่เกินไปจะทำไม่สำเร็จ คุณเคนต้องเด็ดเดี่ยวในเป้าหมายที่ตั้งไว้” อาดัมบอกกับบักเคน

          “ขอบคุณมากคุณอาดัม ผมได้แนวคิดเยอะมาก จากการคุยกับคุณอาดัม ผมคิดว่าสมาคมอิลลูมินาตี น่าจะขยายตัวไปทั่วโลกแน่นอน เพราะคุณอาดัมตั้งระบบมันขึ้นมา”

          ขอบคุณ คุณเคน ผมไม่ทราบ ผมทำเต็มที่ อนาคตเป็นเรื่องที่ผมแค่มองออก แล้วแต่โชคชะตา คนเราฝืนโชคชะตาคงยาก” อาดัมบอกกับบักเคน

          “คุณเคนผมขอตัวก่อน เพราะต้องไปเตรียมการบางสิ่งเพื่อกลับฝรั่งเศส”

                   “ขอบคุณอีกครั้ง ผมจะนำแนวคิดไปนั่งนึกดู ในคำถามที่คุณอาดัมถามผม”