บักเคนทะลุมิติตอนที่181-182

บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (181)

พระอาทิตย์ตอนเช้า ชีวิตได้เริ่มต้นวันใหม่ นาธานเนียล ดูฟอร์ พลทหารลูกหลาน ที่เกิดบนแผ่นดินสยามได้เข้าเวรยามรักษาความปลอดภัยหน้ากองบัญชาการ บักเคนได้เดินผ่านมาพบได้ทักทาย “สวัสดี นาธานเนียล เป็นอย่างไรบ้างฝึกทหารกับพันเอกอาร์รอนคืบหน้าไปถึงไหนแล้ว”

“คืบหน้าครับผม” พลทหารนาธานเนียลได้ตอบบักเคน

ดีแล้วผมจะได้ขอตัวจากพันเอกอาร์รอน มาติดตามผมกับ

นโปเลียน” บักเคนบอกกับพลทหารนาธานเนียล

“ครับผม”

บักเคนได้เดินทางไปพบกับนโปเลียนและอาดัม ตามที่ได้นัดหมายกันเอาไว้เพื่อฟังคำตอบของนโปเลียนต่อการตัดสินใจว่าจะเอาอย่างไรต่อการตัดสินใจของนโปเลียน

“สวัสดีคุณอาดัมมาแต่เช้าเหมือนกันนะ” บักเคนทักทายอาดัม

“ครับคุณเคนผมอยากทราบการตัดสินใจของท่านนโปเลียน มันจะเป็นจุดเปลี่ยนของยุโรปต่อการตัดสินใจของท่านในวันนี้”

อาดัมบอกกับบักเคน

หลังจากบักเคนและอาดัมได้มารอพบกับนโปเลียน รัสตัมได้บอกให้รอก่อน นโปเลียนยังไม่ออกมา ถ้าออกมาจะมาตามให้ไปพบ

“คุณเคน คุณอาดัม ท่านนโปเลียนได้บอกว่าให้เข้าไปพบได้แล้วครับ” รัสตัมได้บอกกับบักเคนและอาดัม

“สวัสดียามเช้าคุณอาดัม คุณเคนเมื่อคืนหลับดีไหม”

“หลับดีครับท่าน” ทั้งสองคนตอบเกือบจะพร้อมกัน

“ผมมาคิดดูแล้ว ผมยินดีทำตามข้อเสนอของคุณอาดัม ถ้าผมรับข้อเสนอผมต้องทำอะไรบ้าง” นโปเลียนถามอาดัม

“ก็ไม่ต้องทำอะไรมาก ท่านต้องกลับฝรั่งเศสอย่างยิ่งใหญ่มหาชนเรียกร้องให้ท่านกลับไป เพราะท่านเป็นวีรบุรุษ” อาดัมบอกกับนโปเลียน

นโปเลียนได้ฟังคำบอกของอาดัมถึงกับมึน ตึ้บ เพราะตนเองเพิ่งพ่ายแพ้ในสงครามกับอังกฤษ  ปืนใหญ่ถูกยึดในสงคราม  ทหารเสียชีวิตมากมายในการรบ ซ้ำร้ายกองเรือรบถูกทำลายเกือบเกลี้ยง  นายพลที่ตนเองไว้ใจต้องมาบาดเจ็บและตายในการรบ ส่วนตนยังเอาตัวแทบไม่รอดจากศึกกับจักรวรรดิ ออตโตมันกับอังกฤษ แล้วทำไมถึงกลับฝรั่งเศสอย่างวีรบุรุษได้อย่างไร “คุณอาดัมล้อเล่นหรือเปล่า” นโปเลียนถามอาดัม

“ไม่นะท่าน ผมได้วางแผนกับกลุ่มทุนทั่วยุโรปแล้ว เขาต้องการให้ท่านมีภาพเป็นวีรบุรุษในการรบ” อาดัมบอกกับนโปเลียน

คำตอบของอาดัมยิ่งทำให้นโปเลียนงงหนักมากยิ่งขึ้น “ผมไม่เข้าใจ หมายความว่าอย่างไร”

บักเคนได้ยินก็งงเหมือนกัน ในคำพูดของอาดัม “หมายความว่าอย่างไร ผมงงไปหมดแล้ว”

ท่านคงเข้าใจผมเป็นผู้นำสมาคมอิลลูมาติ มีสมาชิกเป็นเศรษฐี ขุนนางเกือบทั่วยุโรป อเมริกา โทมัส เจฟเฟอร์สัน เจมส์ เมดิสัน คือสมาชิกในอเมริกา ซึ่งทั้งสองคนในอเมริกา ทางสมาคมจะผลักดันให้เป็นประธานาธิบดี ในการเลือกตั้งประธานาธิบดีครั้งต่อไป” อาดัมอธิบายให้นโปเลียนกับบักเคนเข้าใจ

“ผมก็ไม่เข้าใจอยู่ดี คุณอาดัมกินยาผิดหรือเปล่า พูดแล้วผมไม่เข้าใจ” นโปเลียนบอกกับอาดัม

“เอาละ ท่านผมจะอธิบายให้ละเอียด พ่อค้า ขุนนางทั่วยุโรป ต้องการให้ประเทศฝรั่งเศสสงบไม่มีความวุ่นวาย และพ่อค้าต้องการค้าขาย และขยายการค้าทั่วยุโรป จึงมีการประชุมที่สมาคมและตกลง ระดมเงินด้วยการลงขันกันทั่วยุโรปและอเมริกา และให้ขุนนางที่มีความสัมพันธ์กับ สุลต่านซาลิมที่ 3 ที่กรุงคอนสแตนติโนเปิล ได้กราบทูลให้สุลต่านส่งทหารจักรวรรดิออตโตมันยกทัพเรือมาโจมตีท่านที่อียิปต์ โดยทหารที่ยกมาจะเป็นทหารใหม่ไม่เคยผ่านการรบ  รวมทั้งทหารจากอาณานิคมของจักรวรรดิออตโตมัน ไม่ได้ส่งทหารที่เชี่ยวชาญการรบ เช่นทหารมัลลุค มารบกับท่าน ทางสมาคมต้องจ่ายเงินจำนวนมากเพื่อให้ขุนนางโน้มน้าวสุลต่านซาลิมที่ 3 ให้ทรงเห็นชอบ โดยทูลว่าท่านนโปเลียนพ่ายแพ้ในศึกที่เมือง เมืองเอเคอร์ (Acre) อะห์มัดปาชา อัล-ญาซาอิร (Ahmad Pasha Al-Jasaar) ผู้บัญชาการทหารแห่งเอเคอร์ได้ส่งจดหมายถวายรายงานองค์สุลต่านแล้ว ที่ท่านพ่ายศึก ท่านยังทิ้งทหารที่บาดเจ็บที่ติดกาฬโรคจำนวน 5 นายไว้ที่เมืองจัฟฟา ซึ่งทหารอังกฤษได้นำทหารที่ท่านทิ้งไว้ ทั้ง 5 นายไปรักษาต่อ”

“พระเจ้า อะไรนะ คุณอาดัมเอาข่าวมาจากไหน ว่าผมทิ้งทหารที่เจ็บป่วยเอาไว้ที่เมืองจัฟฟา ไม่เห็นมีใครรายงานผมเลย”

“สายข่าวของผมที่เมืองจัฟฟาได้รายงานข่าวให้ผมทราบทางพิราบสื่อสาร สายข่าวของผมมีอยู่ทุกเมือง เป็นพ่อค้าที่ทำธุรกิจในเมืองต่าง ๆ จะเป็นสมาชิกสมาคมอิลลูมาติ โดยสมาคมจะให้ความช่วยเหลือด้านทุน การค้า เพียงแค่เป็นสมาชิกของสมาคม” อาดัมบอกกับนโปเลียน

บักเคนได้ยินถึงกับอ้าปากหวอ เมื่อได้ยินอาดัมอธิบายถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“รัสตัม รีบไปตามพันเอกเจนัวร์กับพันเอกอาร์รอนให้มาพบผมด่วน” นโปเลียนบอกกับรัสตัม

“ได้ครับนายท่าน”

“ พันเอกเจนัวร์ และพันเอกอาร์รอนได้มาพบกับนโปเลียน ทั้งคู่ได้วันทยหัตถ์ ต่อนโปเลียน “ท่านมีเรื่องด่วนอะไรถึงเรียกตัวผม”

“พันเอกเจนัวร์ ท่านทราบไหมมีทหารฝรั่งเศสป่วยเป็นไข้กาฬโรคถูกทิ้งที่เมืองจัฟฟา” นโปเลียนได้ถามพันเอกเจนัวร์

“เออ ท่าน ทหารทั้ง 5 นายดูอาการแล้วไม่น่าจะรอดนอนนิ่งไม่ขยับ ทหารหลายนายก็ไม่กล้าไปสัมผัส และต้องรีบเร่งถอนทัพจากเมืองจัฟฟา เลยปล่อยให้เสียชีวิตไม่ได้เก็บศพไปฝังครับท่าน”

“ผมได้รับรายงานข่าวทหารทั้ง 5 นายไม่ได้เสียชีวิต แต่เป็นทหารอังกฤษได้ช่วยชีวิตนำไปรักษากาฬโรคต่อ” นโปเลียนบอกกับพันเอกเจนัวร์

“อะไรนะท่าน ทหารทั้ง 5 นายไม่ได้เสียชีวิต ทหารอังกฤษนำตัวไปรักษาต่อ โอพระเจ้าช่วย” พันเอกเจนัวร์รำพึงออกมา

“ท่านผู้พัน ท่านคุมทหารม้า ทหารเสนารักษ์ ปล่อยให้เหตุการณ์นี้เกิดขึ้นได้อย่างไร  ทหารอังกฤษคงหัวเราะเยาะพวกเรา ที่พ่ายแพ้ศึก และไม่สนใจใยดีทหารที่มารบ ปล่อยให้เผชิญชะตากรรมเพียงลำพัง” นโปเลียนบอกกับพันเอกเจนัวร์

บักเคนทะลุมิติ  ตอนที่  (182)

“ครับท่านนโปเลียน เป็นความสะเพร่าของผมเองที่ไม่ตรวจสอบดูให้แน่ใจก่อน”

“ช่างเถอะคนเราผิดพลาดกันได้ ไม่มีใครไม่เคยผิดพลาด ทุกคนล้วนต่างเคยผิดพลาดมากันทั้งนั้น การคิดเป็นเรื่องยาก นั่นคือเหตุผลทำไมคนส่วนใหญ่ถึงเลือกที่จะตัดสินใจ” นโปเลียนบอกกับพันเอกเจนัวร์

“ขอโทษ ท่านนโปเลียนขอขัดจังหวะผมไม่เข้าใจในสิ่งที่ท่านพูด กับคำพูด การคิดเป็นเรื่องยาก นั่นคือเหตุผลทำไมคนส่วนใหญ่ถึงเลือกที่จะตัดสินใจ” บักเคนถามด้วยความสงสัย

“คนเรานะคุณเคนชอบตัดสินไปเสียทุกอย่าง โดยไม่ได้ดูที่ไปที่มา หาเหตุหาผลมารองรับ เพราะการคิดสิ่งใหม่ หรือคิดถึงเรื่องราวต้องวิเคราะห์ ใคร่ครวญ ก่อนตัดสินใจ สู้ตัดสินใจไปเลยโดยไม่ดูข้อมูล เรื่องราว เพราะตัดสินใจเป็นเรื่องง่าย จะถูกหรือผิด เป็นอีกเรื่องหนึ่ง ไม่ต้องรับผิดชอบ เพราะถือว่าไม่ใช่เรื่องของตน การถูกตัดสินว่าทำผิดหรือทำถูก เป็นเรื่องธรรมดาของมนุษย์ คนที่วิพากษ์วิจารณ์คนอื่น ว่าดี หรือไม่ดี บางครั้งไม่ได้อยู่บนพื้นฐานข้อมูล แค่ฟังเขาเล่ามา ก็เชื่อและตัดสินใจเชื่อไปแล้ว” นโปเลียนอธิบายให้บักเคนได้เข้าใจ

“แปะ แปะ แปะ ๆๆๆๆ สุดยอดท่านนโปเลียน คำอธิบายของท่าน ตรงกับสิ่งที่ผมต้องการให้เกิดเลย สถานการณ์สร้างวีรบุรุษขึ้นมา” อาดัมบอกกับทุกคน

พันเอกเจนัวร์มองหน้าพันเอกอาร์รอน ทั้งคู่ไม่เข้าใจในสิ่งที่อาดัมพูด

“หมายความว่าอย่างไรครับท่าน” พันเอกอาร์รอนถามอาดัม

“ไม่ต้องเรียกถงเรียกท่าน เรียกผมว่า อาดัมก็พอ” อาดัมบอกกับพันเอกอาร์รอน

“ผมไม่เข้าใจสิ่งที่คุณอาดัมพูด สถานการณ์สร้างวีรบุรุษขึ้นมา มันจะมีสถานการณ์อะไรอีก เพราะเราถอยทัพ การถอยทัพเป็นวีรบุรุษด้วยหรือครับ ผมงงไปหมดแล้ว” พันเอกเจนัวร์ ถามอาดัม

พันเอกเจนัวร์ก็ทำสีหน้างง ๆ มันเกิดอะไรขึ้นถอยทัพอย่างทุลักทุเล ไม่มีเหตุการณ์อะไรที่จะสร้างวีรบุรุษ พันเอกเจนัวร์คิดอยู่ในใจแต่ก็ไม่กล้าพูดออกมา

“ผมไม่เข้าใจสถานการณ์สร้างวีรบุรุษคุณอาดัม รู้สึกว่าวันนี้คุณอาดัมลึกลับมาก ” นโปเลียนถามกับอาดัม

“ไม่ลึกลับอะไรเลย ท่านเคยได้ยิน ว่าแพะรับบาปไหม”  อาดัมถามนโปเลียน

ส่วนบักเคนยิ่งงงหนัก แพะรับบาปกับสถานการณ์สร้างวีรบุรุษ ฟังอาดัมพูดถึงกับเกาหัว “นี่คุณอาดัมเสพโคเคนมาตั้งแต่เช้าเลยหรือ พูดจาวกไปวนมา สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ แพะรับบาป สองคำไม่เห็นจะเกี่ยวข้องกันเลย” บักเคนถามด้วยความสงสัย

“ผมปวดฟัน ไปหาหมอเสนารักษ์ หมอฉีดโคเคนให้ผม เพื่อบรรเทาปวด” อาดัมบอกกับบักเคน

“แล้วมันเกี่ยวอะไรกับโคเคนกับการปวดฟัน  สถานการณ์สร้างวีรบุรุษ และแพะรับบาป ยิ่งฟังยิ่งงง” บักเคนบอกกับอาดัม

“เกี่ยวซิคุณเคน ผมจะสร้างในนโปเลียนเป็นวีรบุรุษในการรบที่อ่าวอาร์บูกีร์ โดยทหารของจักรวรรดิออตโตมันจำนวน 80,000 นาย จะบุกโจมตีค่ายทหาร โดยทหารที่เข้าโจมตีเป็นทหารใหม่ ไม่เคยผ่านการรบมาก่อน และจะถูกทัพของท่านนโปเลียนที่ได้รับทราบข้อมูลวันเวลาที่เข้าโจมตี ทำการสังหารทหารจักรวรรดิออตโตมัน และจับเป็นเชลยได้จำนวนมาก ข่าวนี้จะดังไปทั่วยุโรปและอเมริกา ว่ากองทัพนโปเลียนได้ต่อสู้ด้วยความห้าวหาญ แม้ทหารจำนวนจะน้อยกว่า คุณเคนลองคิดดู ข่าวท่านนโปเลียนจะโด่งดังแค่ไหน และที่ผมตบมือ ว่าสุดยอดในคำพูดของท่านนโปเลียนเพราะ คนเราตัดสินไปเสียทุกอย่าง โดยไม่ได้ดูที่ไปที่มา หาเหตุหาผลมารองรับ เพราะการคิดสิ่งใหม่ แค่ฟังเขาเล่ามา ก็เชื่อและตัดสินใจเชื่อไปแล้ว ถ้ามีข่าวดี ๆ ของท่านนโปเลียนออกไปทั่วยุโรป ว่าท่านเป็นวีรบุรุษ ชาวบ้านทั่วไปก็เชื่อแล้ว ได้ข้อมูล มีหลักฐานว่าถูกทหาร จักรวรรดิออตโตมัน โจมตีและต่อสู้ด้วยหัวใจแกร่งไม่ยอมแพ้ แค่นี้ก็เป็นวีรบุรุษแล้ว” อาดัมอธิบายให้บักเคนเข้าใจ

พันเอกเจนัวร์ พันเอกอาร์รอนถึงกับอ้าปากหวอ ถึงกับอุทานพร้อมกัน “โอมายก๊อด ช่างลึกซึ้งนัก นิสัยพ่อค้ายิ่งกว่านักการเมืองอีก

“เมื่อเงินพูด ความจริงก็เงียบ”  พันเอกเจนัวร์ถึงกับยกสุภาษิตขึ้นมา

“แล้วแพะรับบาปคือพวกไหน” บักเคนถามด้วยความสงสัย

ก็ทหารใหม่ของจักรวรรดิออตโตมันที่ออกมารบ โดยถูกหลอกว่านโปเลียนมีทหารเหลืออยู่ไม่มาก ไม่มีความสามารถในการรบแล้ว ขวัญและกำลังใจทหารตกต่ำ ทหารที่มารบ ถ้าฆ่าทหารฝรั่งเศสได้จะได้เลื่อนยศ และเงินที่ฆ่าทหารฝรั่งเศสได้ พวกทหารใหม่ดีใจ กระเหี้ยนกระหือ อยากมารบเต็มที่ หวังลาภ ยศ สรรเสริญ ถ้าไม่เรียกว่า แพะรับบาปแล้วจะให้เรียกว่าอะไรดี  ทหารพวกนี้ตายฟรีในการรบ เพื่อสนองเงินที่ผมจ่ายไปสร้างวีรบุรุษ”

“โอช่างเลือดเย็นยิ่งนัก เห็นชีวิตคนเป็นผักปลา” พันเอกอาร์รอน ถึงกับรำพึงขึ้นมา

“ท่านพูดอย่างนี้ก็ไม่ถูก ผู้พัน สงครามทุกวันนี้อยู่ที่ใครเข้มแข็งกว่า และการแลกเปลี่ยนผลประโยชน์กัน สงครามทำให้เกิดรายได้ เศรษฐกิจขับเคลื่อนไปได้ ยามเศรษฐกิจประเทศตกต่ำ ต้องหาเหตุให้เกิดสงคราม” อาดัมบอกกับทุกคน

บักเคนถึงกับอ้าปากค้าง “สงครามเนี่ยนะ สร้างรายได้ สร้างความวิบัติมากกว่า ครอบครัวต้องพลัดพรากละไม่ว่า ผมว่าตรรกวิบัติแล้วคุณอาดัม สงสัยหมอฉีดโคเคนให้มาก”

“ไม่หรอกคุณเคน ที่ผมบอกสงครามสร้างรายได้ กระตุ้นเศรษฐกิจ บ้านเมืองถูกทำลาย ก็ต้องมีการสร้างเมืองใหม่ ก็ให้เกิดการจ้างงาน การผลิตอาวุธ ก็สร้างรายได้ให้กับอุตสาหกรรมค้าอาวุธ อุตสาหกรรมอาหาร อุตสาหกรรมการแพทย์ และเทคโนโลยี ทำให้เศรษฐกิจประเทศขับเคลื่อนไปได้ สงครามจะหลอมดวงใจของคนทั้งประเทศให้มาสามัคคีกันปกป้องประเทศ ที่เคยทะเลาะกันก็จะหันมาคืนดีต่อสู้ป้องกันประเทศจากศัตรูที่รุกราน” อาดัมอธิบายให้กับบักเคนฟัง

“ผมไม่เข้าใจอยู่ดี ผลดีกับผลเสีย ของการก่อสงคราม” นโปเลียนถามอาดัม

“ท่านนโปเลียน ผมถามท่าน ตรง ๆ ท่านมารบที่อียิปต์เพื่ออะไร คณะกรรมการดิเร็กตัวร์ต้องการให้ท่านมารบ แล้วเขาคิดถึง  ลูก เมีย ของทหารมารบหรือไม่ รบไปเพื่ออะไร เพื่อประเทศฝรั่งเศส ใช่ไหม ท่านมารุกรานประเทศอื่นเพื่ออะไร เพื่อแย่งทรัพยากร และก็เบี่ยงเบนปัญหาเศรษฐกิจภายในประเทศฝรั่งเศส คณะกรรมการดิเร็กตัวร์ ต้องสร้างข่าวกลบปัญหาเศรษฐกิจ การก่อสงครามทำให้อุตสาหกรรมอาวุธ และวิทยาศาสตร์เทคโนโลยีของฝรั่งเศสก้าวไปไกลใช่ไหม ใช่เหตุผลของสงครามหรือไม่ มีการจ้างงานในฝรั่งเศสมากมายในอุตสาหกรรมต่าง ๆ เพื่อรองรับการบุกยึดดินแดนต่างในยุโรปในอนาคต เมื่อท่านรบชนะ คณะกรรมการดิเร็กตัวร์ต้องโหมประโคมภาพท่านเป็นวีรบุรุษอันยิ่งใหญ่” อาดัมอธิบายให้กับนโปเลียนได้มองเห็นภาพ